02-02-1947 - 25-06-2009 (Lat 62)
Miała talent plastyczny, więc rodzice wysłali ją na University of Texas w Austin, gdzie studiowała malarstwo i rzeźbę. Tuż przed dyplomem fotograf robił zdjęcie dziesięciu najpiękniejszym studentkom szkoły sztuk plastycznych, publicysta David Mirisch wypatrzył je w lokalnej gazecie i namówił Farrah na wyjazd do Hollywood. Przez siedem lat występowała wyłącznie w reklamówkach. Dla kina odkrył ją Claude Lelouch, który w 1969r. powierzył jej rolę Patricii - epizod u boku Jeana-Paula Belmondo w filmie "Czlowiek, który mi się podoba" (1969). Pojawiała się w serialach telewizyjnych: "The Flying Nun"(1969-70), "The Dating Game"(1969), "I Dream of Jeannie" (1969), "Days of Our Lives" (1970), "The Partidge Family"(1970). Grała niewielkie role w okropnych filmach -"Myra Breckenridge" (1970), "Inside O.U.T." (TV-1971) ,"Feministka i szpicel" (TV-1971 ) oraz nieregularnie w serialach - "Owen Marshall Attorney at Law" (1971-74), "Harry O" (1974-76) z Lee Majorsem, ówczesnym gwiazdorem telewizyjnym, w którym zakochała się od pierwszego wejrzenia w 1969 r. Ślub wzięli dopiero po czterech latach 28 lipca 1973 roku. Razem z Majorsem zagrała w kilku odcinkach serialu TV "The Six Million Dollar Man" (1974,1976), gdzie on był głównym bohaterem. W 1975 roku otrzymała nominacje do nagrody Złotego Jabłka jako Nowa Gwiazda Roku.
Świat poznał Farrah, gdy miała 23 lata. Na ekranach amerykańskich telewizorów blondwłosa dziewczyna zwracała uwagę na zalety pasty do zębów, szamponów, soków owocowych i drinków. To była dla niej ciężka praca w oczekiwaniu na prawdziwą aktorską karierę. Rozpoczęła od słynnego serialu TV-ABC "Aniołki Charlie'go" (1976 -77,1979,1980). Zagrała w nim rolę Jill Munroe (nominowaną w 1977 r. do Złotego Globu). Kreacja ta nie spotkała się ze zbyt zyczliwym przyjęciem, jednak gdy wycofała się z serialu, okazało się, że "Aniołkom" zabrakło energii. Wysportowana, zgrabna, ślicznie poruszająca się aktorka wnosiła na ekran energię i humor. Nowy etap kariery zaczęła od dramatycznej, zagranej z przekonaniem roli Jenny Moore w kryminale "Ktoś zabił jej męża"(1979) Lamonta Johnsona oraz od wylansowania na światowym rynku szamponu "Farrah" (wystarczyło jej zdjęcie z burzą cudownie błyszczących włosów). A także od rozwodu w 1982 roku z Lee Majorsem. Następne lata znaczyły wytrwałe próby zdobycia sobie pozycji na dużym ekranie. Jednak ani policyjny romans "Opalenizna" (1979) Richarda C. Sarafiana, ani fantastycznonaukowy "Saturn 3"(1980) Stanleya Donena (za rolę Alex otrzymała nominację do nagrody dla najgorszej aktorki), ani pełna gwiazd komedia "Wyścig Armatniej Kuli" (1981) Hala Needhama (za postać Pameli dostała znowu nominację do nagrody dla najgorszej aktorki) nie stały się przełomem. Znacznie wiecej mówiono o jej nieformalnym związku z aktorem Ryanem O`Nealem (najlepszym przyjacielem Lee Majorsa), a burzliwy przebieg romansu zapoczątkowanego w 1978 r., szczegółowo relacjonowała plotkarska prasa. Marzenia o prawdziwej dramatycznej roli Fawcett zrealizowała w telewizji. Wystąpiła bowiem w czterogodzinnym miniserialu "Morderstwo w Teksasie" (1981) Billy'ego Hale'a, którego scenariusz oparto na autentycznej sprawie sądowej. Potem powierzono jej rolę maltretowanej żony w telefilmie "Płonące łoże"(1984) Roberta Greenwalda, a za tę kreację otrzymała nominację do nagród - Emmy i Złoty Glob. Film obejrzało 87 milionów widzów.
W 1985 roku Farrah urodziła syna Radmonda, którego ojcem jest Ryan O'Neal. Sukces odniosła w sztuce o przemocy pt. "Skrajności"- na scenie off-Broadwayu i w wersji filmowej w 1986 roku w reżyserii Roberta M. Younga. Stworzyła przejmującą postać Marjorie (nominacja do Złotego Globu), udowadniając wszystkim, że przestała już dawno być dekoracją filmu. Opinie tę podtrzymała - wcielając się w dobroduszną synową w melodramacie "Dwie kobiety" (1986) Johna Arneta, grając żydowską autentyczną postać kobiety, która po latach rozpoznała i doprowadziła do skazania zbrodniarza hitlerowskiego w telefilmie "Nazi Hunter:The Beate Klarsfeld Story" (1986) Michaela Lindsaya Hogga (kolejna nominacja do Złotego Globu).
Tych autentycznych, zagranych z wielką pasją postaci w jej dorobku filmowym jest znacznie więcej: milionerka Barbara Hutton w miniserialu TV "Biedna, bogata dziewczyna" (1987) Charlesa Jarrotta (jeszcze jedna nominacja do Złotego Globu), amerykańska fotoreporterka Magraret Bourke-White w filmie (1989) wyreżyserowanym przez Lawrence'a Schillera oraz kobieta, która z miłości do mężczyzny (gra go Ryan O'Neal) zabija swoje dzieci w miniserialu "Małe ofiary"(1990) Davida Greene'a (nominacja do nagród - Emmy i Zloty Glob.
Do kina powróciła w 1989 roku w roli fotomodelki Jo, która rozstaje się ze swoim mężem w filmie Alana J. Pakuli "Zobaczyć ciebie w ten ranek". W 1995 roku pozowała dla miesięcznika "Playboy", a numer ten rozszedł się w milionowym nakładzie. Po osiemnastu latach w 1997r. rozstała się ze swoim przyjacielem Ryanem O'Nealem na dobre, ale nie była szczęśliwa w nowym związku z Jamesem Orrem, który zatrudnił ją do roli w swoim "Panu domu".
Fawcett zagrała również niewierną żonę kaznodziei (nominacja do nagrody Independent Spirit) w filmie kinowym Roberta Duvalla "Apostoł" (1997). Pojawiła się w jednym z odcinków popularnego serialu TV "Ally McBeal"(1999) jako Robin Jones, wyrzucona z pracy redaktorka naczelna poczytnego pisma. Wystąpiła u Roberta Altmana w komediodramacie "Doktor T. i kobiety" (2000) w roli Kate Travis, żony ginekologa popadającej w obłęd, który psychiatra określa jako "kompleks Hestii".
Jest zaangażowana w działalność przeciwko przemocy w rodzinie i w pracę na rzecz organizacji pomagających maltretowanym kobietom. (opr. Piotr Grosman)